Σώματα

Μπορεί ίσως το σώμα να γίνει ποτέ η έκφραση της ψυχής; Τα σώματα λένε πάντα την αλήθεια. Τα σώματα ξέρουν καλά ποια είναι η πιο κατάλληλη ώρα για ένα φιλί. Ή για μία αγκαλιά. Οι δυνατότητές τους πολλές φορές έχουν θεωρηθεί περιορισμένες. Έρχεται όμως καιρός που καταρρίπτονται και οι πιο κραταιοί μύθοι. Τα σώματα στέκουν με κάποια ταπεινότητα. Είναι ό,τι δείχνουν και όχι κάτι άλλο. Είναι ό,τι φαίνονται. Η αλληλεπίδραση μεταξύ τους μπορεί κάποιες φορές να φτάσει μέχρι και τα όρια του μεταφυσικού. Ή ακόμα και να τα ξεπεράσει. Η αλληλεπίδραση μεταξύ τους μπορεί κάποιες φορές να μοιάζει με ιεροτελεστία.

Στο χορό, ο καβαλιέρος είναι αυτός που οδηγεί. Αυτός κατευθύνει τη ντάμα του, αυτός είναι υπεύθυνος για τις φιγούρες. Η σειρά με την οποία θα γίνουν καθορίζεται από εκείνον και μόνο. Εκείνη απλά ακολουθεί.

Υπάρχουν χοροί όπου το παιχνίδι της εξουσίας είναι κοινό. Εκείνος στέκεται. Την καλεί με το βλέμμα. Εκείνη δείχνει ν’ ανταποκρίνεται. Προχωρά προς το μέρος του αλλά λίγο πριν φτάσει σταματάει και του γυρνά την πλάτη. Απομακρύνεται. Εκείνος την κυνηγάει. Την αρπάζει. Η ένταση αυξάνεται. Βία, πάθος, πόθος, δύναμη, σκληρότητα. Δυο βήματα μπρος, ένα πίσω. Ο χορός τους μοιάζει με μακρόσυρτη περισυλλογή. Κοιτάζονται στα μάτια, πάντα στα μάτια, σαν αντίπαλοι που αναμετριούνται. Πολιορκούν ο ένας τον άλλο. Κι υποχωρούν ταυτόχρονα. Εκείνη ελίσσεται γύρω του. Αντιδρά, δεν υπακούει, δεν τον ακολουθεί στις κινήσεις που τις υπαγορεύει. Τη διώχνει. Τον κρατά σφιχτά. Όταν εκείνος κάνει πίσω, αρπάζεται από πάνω του. Εκείνος επιστρέφει. Κάνει να τη χαϊδέψει κι εκείνη τραβιέται μακριά του. Δείχνει να θυμώνει. Την αρπάζει ξανά και την κολλάει πάνω του. Με το χέρι της στο στήθος του τον σταματά.

Η πάλη τους συνεχίζεται. Μέχρι να τελειώσει η μουσική τα αισθήματά τους ανακυκλώνονται από τον ένα στον άλλο. Τα σώματά τους κάθε στιγμή εκφράζουν με εκπληκτική καθαρότητα όσα καμία πρόταση δε θα μπορούσε να αποδώσει. Το αέναο παιχνίδι του αρσενικού με το θηλυκό. Το ανελέητο κυνήγι του εαυτού. Την αναζήτηση του ετέρου. Τις αλλεπάλληλες απόπειρες για ισορροπία. Τα άκρα που τόσες φορές φτάνουν να ενώνονται. Τη μοναδική σχέση μεταξύ αντιπάλων, μεταξύ εχθρών, μεταξύ θηρευτή και θηράματος. Τη συσσωρευμένη ενέργεια, την ένταση, το βουβό πάθος της αγάπης.

Υπάρχουν χοροί όπου εκείνη μοιάζει με φιγούρα στα χέρια του. Την κινεί κατά βούληση, με απώτερο σκοπό να αναδείξει όλη την ομορφιά της κίνησης τους. Πίσω από την αρμονία της εικόνας που παρουσιάζουν υπάρχει προ-μελέτη. Συγκέντρωση. Η δική της απόφαση να υποχωρεί στη δική του κυριαρχία. Η δική του ευθύνη να κινεί τα νήματα και για τους δυο τους. Πίστη. Ότι εκείνος γνωρίζει. Εμπιστοσύνη. Ότι εκείνη θα τον ακολουθήσει. Αδιαπραγμάτευτο μεταξύ τους συμβόλαιο η τήρηση αυτής της συμφωνίας. Τα σώματα υπάκουα, παίζουν τον ρόλο που τους ανέθεσε ο δικτάτορας εγκέφαλος. Μέχρι τέλους.

Είναι αλλιώτικος τούτος ο χορός. Κάποιοι θα τον αποκαλούσαν ίσως «βαρετό» ή «ξεπερασμένο». Εκείνοι όμως κοιτάζονται στα μάτια και συνεχίζουν. Για κάθε δικό του βήμα μπρος, εκείνη θα κάνει ένα πίσω. Και το αντίστροφο. Η μεταξύ τους ισορροπία αδιατάρακτη, οι καρδιές τους χτυπάνε σαν μία.

Το σώμα της και το δικό του. Μοιάζουν ταυτόχρονα και οι δύο σα δέντρο δυνατό, με ρίζες βαθιές και κλαδιά που απλώνονται ν’ αγγίξουν τον ορίζοντα. Γύρω απ’ το δέντρο τυλιγμένος κισσός. Τα φύλλα κι οι λεπτοί του κλώνοι μπερδεμένα φτιάχνουν πυκνή, αδιαπέραστη πανοπλία που αγκαλιάζει τον κορμό του δέντρου ολόκληρο. Κι αν ήθελε κανείς να ξεχωρίσει αν είναι το δέντρο που προσφέρει έρεισμα στον κισσό ν’ ανέβει ή αν είναι ο κισσός αυτός που στηρίζει το δέντρο κι όλη του τη μεγαλοσύνη, δε θα μπορούσε…