Προσευχή για το νέο έτος

Θεέ μου, δώσε μου φώτιση. Δώσε μου δύναμη, σε παρακαλώ. Πόσες φορές ακόμα θα απευθυνθώ σε εσένα προτάσσοντας τις επιθυμίες μου; Τόσο ατελής, τόσο ανάξια είμαι.

Πάρε τον εγωισμό μου και τσάκισέ τον, κάνε τον να θρυμματιστεί σαν κύμα πάνω σε βράχο.

Την οργή μου, Κύριε, αφάνισέ τη, βύθισε τη στην καρδιά της γης, σαν έρθει η άνοιξη να τη δω να ανθίζει λουλούδι άλικο.

Τη ματαιοδοξία μου, Κύριε, εκμηδένισέ τη. Μικρή είμαι, Κύριε, ανόητη. Πριν προλάβω να ολοκληρώσω το σφάλμα μου, πριν προλάβω να θριαμβολογήσω πάνω στα ερείπια όσων καταστρέφω με λόγο ή με πράξη, με σιωπή ή με απραξία, κατακρημνίζομαι.

Για πόσο ακόμα θα πρυτανεύει η ανωριμότητα, η άγουρη αυτή φωνή που δρα πριν να σκεφτεί κι έπειτα μεμψιμοιρεί και λουφάζει δειλά;

Δεν είμαι ακόμα άξιο παιδί σου, Κύριε. Με παρασύρουν τα πάθη μου. Ουρλιάζω τις αδικίες που έγιναν εις βάρος μου σαν να μην αδικήθηκε ποτέ άλλος κανείς. Δεν έχω μάθει να εντρυφώ στη στωικότητα, να στέκομαι αντίκρυ στον έπαινο και τον ψόγο με πρόσωπο γαλήνιο.

Κουβαλώ τις πληγές μου με υπεροψία που τη νομίζω κρυφή. Αδιάντροπα επιδεικνύω ψεύτικη ανωτερότητα. Βαυκαλίζομαι μάρτυρας. Φώτισέ με, Κύριε, με το άσπιλο φως σου. Κάνε με απλή.

Ζω στην ταραχή, Κύριε, ζω στην αγωνία. Βοήθησέ με να γίνω άξια των δώρων που μου επιφυλάσσεις. Κάνε την καρδιά μου πιο υποτακτική. Στάλαξέ της σοφία.

Γιάτρεψέ με από τη σκληρότητα, Κύριε. Γιάτρεψέ με από τη σκληρότητα που δείχνω στους άλλους. Ξερίζωσε από μέσα μου το φόβο.

Δίδαξέ με ταπεινότητα, Κύριε. Δείξε μου πώς να γράφω μια πρόταση με λιγότερα «μου».