25 χρόνια γάμου

Κάθονται στο ίδιο τραπέζι. Και μιλάνε. Ακόμα μιλάνε. Για τα παιδιά. Για τη δουλειά. Για τα ψώνια της εβδομάδας. Τις ελλείψεις και τ’ αποθέματα. Για τις κοινωνικές υποχρεώσεις, τις επιβεβλημένες συναναστροφές, τη συμμετοχή τους σε εκδηλώσεις. Και τι κρίμα που τώρα τελευταία όλο και πιο συχνά οι καιροί αποδεικνύονται μικρόψυχοι και τι κρίμα που τώρα τελευταία οι άνθρωποι όλο και πιο δύσκολα ξεφεύγουν από τις κλειστές πληγωμένες καρδιές τους…
Ξεκινάνε παλιές κουβέντες που πάντα τις αφήνουν στη μέση. Κάποιες φορές διακόπτουν ο ένας τον άλλον, με βλέμμα αφηρημένο, να ταξιδεύει στο κενό, βυθισμένο σε ταχύτατους συνειρμούς που σπάνια καταφέρνουν να βρουν έκφραση. Αναγνωρίζουν συχνά τις σκέψεις του άλλου πριν ο ίδιος τις συλλάβει. Με τον καιρό, κάποια μοντέλα συμπεριφοράς μεταξύ τους έχουν γίνει σε τέτοιο βαθμό προσωπικό βίωμα και συνήθεια, ώστε να προεξοφλούν απόψεις οι οποίες έχουν με τα χρόνια παγιωθεί και μοιάζουν σα να έχουν αρχίσει να αφυδατώνονται, όπως το δέρμα στα χέρια της, να γκριζάρουν, όπως οι κρόταφοί του.
Κάποιες φορές φτάνουν να επαναλαμβάνουν ο ένας στον άλλον κουβέντες χιλιοειπωμένες. Τότε κι εκείνοι δείχνουν να βαριούνται. Όχι ο ένας τον άλλο, όχι. Περισσότερο την αδυναμία τους να αποφύγουν τη δημιουργία της ατμόσφαιρας αυτής μεταξύ τους, παρότι αναγνωρίζουν πόσο τους κουράζει. Απομακρύνονται. Για λίγες στιγμές. Κι ύστερα ξαναγεννιέται αυτή τους η επιθυμία να αλληλοπροσεγγιστούν. Ασυναίσθητη, αυθόρμητη, αναλλοίωτη μέσα στα χρόνια. Κάπως τρυφερά, κάπως χιουμοριστικά, με λίγη παραίτηση αλλά και με ελπίδα, με μια γερή δόση συνήθειας γλυκιάς και πικρής, σα μικρά παιδιά, πλησιάζουν ο ένας τον άλλον.
Κάθονται στο ίδιο τραπέζι. Και μιλάνε. Ακόμα. Κοιτάζονται στα μάτια. Τις περισσότερες φορές. Αγγίζονται ακόμα. Το χέρι της πάντα στο πόδι του όταν εκείνος οδηγεί. Το πρώτο πράγμα που κάνει όταν επιστρέφει στο σπίτι το μεσημέρι απ’ τη δουλειά είναι να τη φιλήσει.
Εξακολουθεί να την πειράζει. Να της κάνει πλάκα. Να αστειεύεται με πράγματα που εκείνη θεωρεί ότι οφείλει κανείς να ασχολείται μαζί τους μόνο με την ύψιστη σοβαρότητα και προσοχή. Είναι ένας τρόπος να μασκαρεύει τη συγκίνησή του, όταν την ακούει, όταν την βλέπει να ενθουσιάζεται. Είναι ένας τρόπος να ελέγχει το θαυμασμό του…
Η φωνή της έχει πάντα έναν ιδιαίτερο τόνο όταν του μιλάει. Όταν γελάει με τα αστεία του. Το πράσινο στα μάτια της βαθαίνει κάποιες φορές όταν τον κοιτάζει. Καμιά φορά το πείσμα του, οι ακλόνητες απόψεις του για κάποια θέματα δείχνουν να τη θλίβουν, να την κουράζουν. Όμως κατά βάθος τον θαυμάζει για αυτή του την προσήλωση, για αυτή του την πίστη.
Απ’ τις κορυφαίες τους στιγμές είναι οι συζητήσεις τους για τα πολιτικά. Εκείνη επιχειρηματολογεί, με στέρεους συλλογισμούς παλεύει να διατηρήσει ζωντανές τις ελπίδες της. Εκείνος λιγότερο λογικός, εμφανώς απογοητευμένος παρεμβαίνει με σχόλια συνήθως συναισθηματικά, εκτρέποντας τη ροή των λόγων της. Εμμένουν πεισματικά κι οι δύο, ο καθένας στη θέση του, στη γωνιά του. Κατά βάθος, ούτε εδώ διαφωνούν. Έχουν διαφορετικό τρόπο να αντικρίζουν τα πράγματα, διαφορετικό τρόπο να τα ερμηνεύουν. Διαφορετικό τρόπο να ελπίζουν.
Μοιάζουνε πλήρεις. Οι δυο τους μαζί αλλά κι ο καθένας μόνος, με τον εαυτό του.
Θα ήταν ανώφελο να συζητήσει κανείς ένα-ένα όλα τα μικρά και τα μεγάλα που απαρτίζουν μια τέτοιου είδους σχέση μεταξύ δύο ανθρώπων. Η λίστα θα αποδεικνυόταν ατελείωτη. Το πόσο ανθρώπινος, ή πόσο απάνθρωπος, είναι στην πραγματικότητα ο γάμος, η συμβίωση, δεν ορίζεται με λόγια, σε μία παράγραφο ή σε εκατό. Είναι οι ίδιες οι στιγμές μεταξύ των ατόμων, κάποιες βαθιά ζεστές άλλες απόλυτα αποξενωμένες, κάθε μία ξεχωριστά αλλά και στο σύνολό τους, αυτές που επαληθεύουν στην πράξη και μακροπρόθεσμα τις μικρές και τις μεγάλες επιτυχίες και αποτυχίες του.